CZAPSKI - HUTTEN MIKOŁAJ herbu Leliwa
(1753-1833), szef regimentu, generał major wojsk koronnych.
Urodzony 8 IX 1753 w Bukowcu. Był starszym synem Antoniego, podkomorzego chełmińskiego, generała, i Kandydy Lipskiej h. Grabie, kasztelanki łęczyckiej. W 1766 ojciec oddał go do służby pruskiej, do regimentu dragonów Finckensteina, stojących w Morągu i Ostródzie. Mianowany w 1770 chorążym. W 1771 przeniesiony wraz z regimentem do Brodnicy i Lidzbarku, miał uczestniczyć w podjazdach przeciw konfederatom barskim.

Po dymisji 20 X 11 1773, już 30 XII zaliczony został w stopniu kapitana w poczet oficerów Regimentu Konnego im. Królewicza Karola, szefostwa swego ojca. W tym regimencie szybko awansował na kolejne stopnie: majora (1774), podpułkownika (1775) i pułkownika (1777). W 1783 ojciec ustąpił mu szefostwo regimentu.
W dobie Sejmu Czteroletniego podzielał orientacje pruską stronnictwa patriotycznego. Zajęty był wtedy powiększaniem regimentu noszącego miano III-go Grenadierów im. Królewicza Karola i zdobywaniem środków na umundurowanie i uzbrojenie rekrutów. Pomagał mu w tym młodszy brat - Józef. We IX 1789 rezydował w sadzie wojskowym mającym rozpatrzeć sprawę oficerów winnych ucieczki z więzienia ex-podskarbiego Ponińskiego. 6 XII 1789 mianowany został generałem-majorem. W drugiej połowie VIII 1790 wyruszył ze swoim regimentem, stacjonującym wtedy w Kielcach, na Wołyń. W 1791 przez kilka miesięcy przebywał w Warszawie, zasiadając w Deputacji Regulaminowej. 29 IV tego roku wpisał się do ksiąg miejskich Warszawy. Na Wołyń powrócił w VII 1791 i po miesiącu pomaszerował, acz niechętnie, pod Bracław do obozu ks. Józefa Poniatowskiego. 21 X pod jego komendę oddano kilka szwadronów kawalerii narodowej i 3 bataliony piesze. Ta komenda wchodziła w skład złączonych dywizji Bracławskiej i Kijowskiej, pod wodzą ks. Józefa. Zimą 1791/92 na mocy rozkazu opiekował się zbiegłymi z Rosji do Polski Tatarami. W II 1792 zdał dowództwo i udał się do Warszawy. Otrzymał wtedy 2 V Order Św. Stanisława. Uczestniczył w wojnie polsko-rosyjskiej 1792. W końcu VII tego roku dostał urlop i opuścił wojsko. Targowicy nie sprzyjał, lecz dymisji nie złożył mimo pozbawienia 28 II 1794 generalskich funkcji i związanych z rangą poborów. Wybuch powstania kościuszkowskiego zastał Czapskiego w Warszawie. W VI 1794 tłumacząc się złym stanem zdrowia oraz wskazując na groźbę utraty majątku (edykt króla pruskiego), znajdującego się pod panowaniem pruskim, rozpoczął starania o zezwolenie na wyjazd do Karlsbadu. Zezwolenie uzyskał i w połowie VIII 1794 opuścił Warszawę. Udał się do Wrocławia, gdzie chorując, pozostał do końca 1794. Od 1795 stale przebywał w Bydgoszczy, gospodarując w majątku nabytym w pobliskim Bukowcu. 27 IX 1804 otrzymał pruski tytuł hrabiowski. W okrasie Księstwa Warszawskiego, mianowany w 1807 wiceprezesem Izby Administracyjnej departamentu bydgoskiego, złożył tę godność jeszcze tegoż roku.
Zmarł w Bydgoszczy 13 VI 1833. Eksportacja zwłok z pałacu Czapskiego na Toruńskim Przedmieściu (obecnie ul. Bernardyńska, narożnik Zbożowego Rynku), odbyła się wieczorem przy świetle pochodni. W 1833 w bydgoskiej farze rodzina umieściła tablicę nagrobną ku czci ,,Generała wojsk polskich i kawalera Orderu Św. Stanisława''.

Lokalizacja i opis miejsca:
ul. Farna 10 W kościele pw. Św Marcina i Mikołaja